Het was Han Steenbruggen, directeur van museum Belvédère, gelegen aan de rand van Heerenveen, die dit veel te grote paard in Miriam Knibbelers relatief veel te kleine atelier, zag liggen, toen hij in september een bezoek bracht aan de Biotoop in Haren. Het overrompelde hem, zo zegt hij. Steenbruggen vond het beeld van Knibbeler realistisch uitgewerkt en zo indrukwekkend vormgegeven, dat hij de kunstenaar uitnodigde het dier binnen zijn museum tentoon te stellen, zodra het eenmaal klaar zou zijn. "Alle kunst die goed gemaakt is en ertoe doet, verdient een plek in het museum" aldus Steenbruggen. 

​

Het paard is levend nog dood, maar toch levensecht te noemen Al blijkt het uit pur te zijn vervaardigd en met verwarmingsbuizen zijn steun te krijgen. Het paard heeft zich met zijn houding duidelijk volledig aan de zwaartekracht overgegeven. Zo ligt hij op zijn zij, met zijn hoofd iets naar boven geheven. Zijn ogen zijn gesloten en de mond ligt half open. De maag is goed gevuld. De benen rusten, haf gebogen,  met hun hoeven op de vloer.

 

Huid van was

Het is de huid van was, die dit wezen zo levensecht maakt. Het moment, net voordat iemand geboren wordt, of net voordat iemand sterft, of in coma raakt, vind ik fascinerend. Dat schemergebied zoek ik op" legt Miriam uit. Juist dit komt tot uiting in de huid van haar wezens. Zo oogt de huid bijna doorzichtig, zoals bij een embryo. Een wezen dat nog niet in contact is gekomen met zuurstof. 

​

Mytisch realisme

Steenbruggen:" Dit werk is spannend. Het bevindt zich op het snijvlak van realisme en mythisch realisme. Het is realistisch, maar tegelijkertijd ook weer niet, omdat dit formaat groter is dan een werkelijk paard en het paard een witte, transparante huid heeft. Ook heeft het paard geen haar. Het heeft iets esoterisch en melancholisch. De huid lijkt zijn kleur en glans te hebben gekregen door het maanlicht. Dit werk gaat over droom en werkelijkheid. Over zijn en niet zijn. Over kunnen en niet kunnen". 

​

Knibbeler vertelt dat dit kunstpaard ongeveer eenderde groter is dan haar eigen paard. Omdat ze de grootsheid van dit paard als wezen wil benadrukken. Het is voor het eerst dat ze op zo'n groot formaat werkt. "Het paard wordt zo bijna een heuvellandschap. Door de liggende houding wordt het tevens abstracter". Paarden zie je namelijk niet vaak in een liggende houding. Zelfs slapen doen ze over het algemeen staand. "juist met deze houding wil ik de kwetsbaarheid van het dier tonen in al zijn grootte".