Mijnheer van den Brink is 43 jaren getrouwd geweest. Hij had een zeer gelukkig huwelijk, maar zijn vrouw overleed 4 jaren geleden aan een ernstige hartkwaal. Mevrouw Kooistra had een huwelijk van 40 jaren achter de rug, toen ze 2 jaren later mijnheer Kooistra ontmoette. Hij weet het nog precies. Het was op 26 mei 2012 dat ze elkaar voor het eerst in Steenwijk zagen. Het was de schrikkeldans dat hem van zijn verlegenheid redde. Want de schrikkeldans draait de vraag-etiquette van het stijldansen om. Dan mogen de vrouwen de mannen ineens om een dans vragen. Chemisch was er al een klik, dus mevrouw Kooistra greep toch maar haar kans, na de aanmoediging van een goede vriendin, die haar die avond had meegenomen. Diezelfde vriendin heeft haar  huidige partner ook op deze dansavond ontmoet. 

Dan brengt de liveband een zwoel en swingend Spaanstalig nummer ten gehore. Meer mensen bewegen zich nu naar de dansvloer. Maar ineens opvallend veel veertig plussers. Mevrouw Reitsma besluit weer terug te gaan naar haar eigen plek. Ze is behoorlijk gaan transpireren en heeft het  benauwd gekregen. Ze veegt het zweet van haar gezicht met een katoenen zakdoek. Dan vertelt ze dat de jongere mensen de Rumba gaan dansen. Dat ziet er sierlijk uit. Maar omdat veel ouderen de Rumba niet kennen of niet meer kunnen uitvoeren, dansen zij op het zelfde nummer de veel stijvere Foxtrot. Ook de Wals danst mevrouw Reitsma niet meer. Dan wordt ze helemaal draaierig.  In 1970 werd ze aan haar hart geopereerd en 1,5 jaren geleden opnieuw. Maar nu werd bij de operatie een slagader geraakt, waardoor er een inwendige bloeding ontstond. Ze raakte daardoor tijdelijk verlamd. Maar, na een half jaar rust, bloedverdunners, andere medicijnen en fysiotherapie,  stapte ze al gauw weer in haar auto, op weg naar hotel Fletcher. “Ja, wat moet ik dan. Thuis zitten? Ik ben alleen. Hier leef ik helemaal op!”. Eigenlijk had ze zelfs aan haar knieën geopereerd moeten worden. Maar dat kan nu niet vanwege de bloedverdunners die ze nog steeds inneemt. 4 stuks per dag. Om het allemaal vol te houden gaat ze nog steeds iedere maandag naar de fysiotherapeut in Sneek. 

Alle bezoekers aan deze tafel hebben het stijldansen van jongs af aan geleerd. Na schooltijd ging vroeger vrijwel iedereen naar de dansschool om te oefenen. Nadat mevrouw Reitsma was gescheiden besloot ze een dansavond te bezoeken, waar ze kon stijldansen. Dat was in de jaren ’80. Ze was 38. Ze bezocht toen de Behajo in Leeuwarden. Daar ontmoette ze Jan, de man die haar zojuist ten dans vroeg.  Ook Jan was net gescheiden en besloot naar de Behajo te gaan. Ze hadden al gauw leuk contact en vanuit het samen dansen ontstond er uiteindelijk verkering. Na verloop van tijd ging dat uit, maar het contact is er dus nog steeds. Nu ze zelf ook weer kan dansen, maakt hij iedere zaterdagavond een dans met haar. Wat zijn huidige vriendin overigens prima vindt. Ze komen zelfs wel eens samen bij mevrouw Reitsma thuis op de koffie, of ze gaat bij hen op bezoek. 

De zanger van de band kondigt een nummer van Freddy Fender aan. Aangevraagd door Cora, de zus van Esther. Nu stroomt de zaal vol. Alsof velen al stilletjes zaten te wachten op de intieme ‘slow dance’. Dan zie ik dansparen zo innig tegen elkaar aan bewegen, dat je zou denken dat het partners zijn. Niets is minder waar. Bij een volgend nummer zie ik ze net zo innig met een ander zachtjes heen en weer veren. Zo langzamerhand bekruipt mij het gevoel dat het de vrijgezellen op deze dansvloer juist daar om te doen is. Even dat contact te mogen hebben met die ander. Zonder al het gedoe daarom heen.

Na het zwoele nummer komt ‘Jitte’ even aan tafel buurten. Jitte is te omschrijven als een goedlachse zestig plusser, beetje kalend, maar met een goed gevulde snor en donkere wenkbrauwen. Hij woont in een plaatsje vlakbij Heerenveen en is vanavond ook alleen naar Steenwijk gekomen. Hij maakt grappen over het ouder worden. Dat de portemonnee dan steeds smaller wordt en als je dan nog verkering wilt, je het dan maar met een ouwe fiets moet doen. Waarop Johan grapt dat vrouwen toch minstens een man met een auto willen. Ja, of een Aai-phone, zegt Jitte dan, want daar kan je mee ‘aaien’. De mannen lachen hardop. Jitte komt regelmatig naar deze dansavond. Vaak spreekt hij dan ook met meerdere vrouwen af. Dat is soms wel eens lastig, want hij wil ook wel eens met andere vrouwen dansen. En terwijl hij dat zegt, hoor ik de band een nummer van Lee Towers ten gehore brengen:  “I can see clearly now, the rain has gone”. Jitte verdwijnt weer richting dansvloer.

Twilight, de liveband van vanavond, treedt al jaren op op deze avonden. En dat is te merken. De meeste mensen in de zaal zingen vele nummers volledig mee. Zo ook met het laatste nummer. Naast het dansen met Jan en Johan, is mevrouw Reitsma inmiddels voor de 4e keer vanavond door mijnheer Kazemier ten dans gevraagd. Een man met prachtig lang wit golvend haar, dat hij bij elkaar heeft gebonden tot een lange paardenstaart en een zeer zachtaardige, vriendelijke uitstraling. Iedere zaterdagavond weer vraagt hij mevrouw Reitsma meerdere malen ten dans. En gegarandeerd bij de laatste dans, vertelde ze eerder deze avond. Ook houdt hij haar niet bij de hand vast, zoals het hoort, maar bij haar schouders. Dit gaat al 6 jaren lang zo. “ Wat heb je toch met hem?” vragen andere vrouwen haar dan jaloers. Dat weet ze zelf ook niet. Maar bijzonder is het wel. 

En inderdaad, ook bij het laatste nummer van de avond wenkt hij haar de laatste dans met haar te eindigen. Nu speelt de band een eigen nummer. Een nummer die mijnheer Kazemier en mevrouw Reitsma eveneens uit  hun hoofd kennen. Dan, aan het einde van het nummer kijken ze elkaar aan en zingen het laatste refrein:” Ik beloof je de nacht van je leven…”. Dan lachen ze.